NJE DASHURI QE NUK HARROHET

Në një qytet të zhurmshëm si Tirana, ku njerëzit kalonin

pranë njëri-tjetrit pa u ndalur, jetonte një vajzë e quajtur

Sara. Ajo ishte e fortë nga jashtë, por brenda mbante plagë

që askush nuk i shihte. Një mbrëmje me shi, ndërsa priste

autobusin, një djalë u ndal pranë saj.

Quhej Noel. Nuk ishte tip që binte menjëherë në sy, por

kishte një qetësi që të bënte të ndiheshe mirë.

I ofroi çadrën pa e njohur fare. Sara hezitoi, por pranoi.

Nga ajo ditë, filluan të takoheshin rastësisht… pastaj

qëllimisht. Noel ishte ndryshe nga të tjerët.

Ai dëgjonte. Nuk gjykonte. Dhe ngadalë, Sara filloi të hapte

zemrën e saj. I tregoi për zhgënjimet, për njerëzit që e

kishin lënduar, për frikën që kishte nga dashuria.

"Dashuria nuk është gjithmonë dhimbje,"

i tha Noel një natë, ndërsa ecnin në rrugët e lagura nga

shiu. Ajo buzëqeshi lehtë.

"Për mua… ka qenë gjithmonë."

Por pavarësisht frikës, ajo u dashurua.

Muajt kalonin dhe gjithçka dukej si një ëndërr.

Derisa një e vërtetë e rëndë doli në dritë.

Noel ishte i sëmurë. Një sëmundje serioze që ai e kishte

fshehur që në fillim. Nuk donte ta lidhte Sarën me një

dhimbje që e dinte se po vinte. Kur ajo e mësoi, zemra iu

thye.

"Pse nuk ma the?"

– i bërtiti mes lotësh.

"Sepse të doja të lumtur… qoftë edhe për pak,"

u përgjigj ai me zë të dobët. Nga ajo ditë, gjithçka

ndryshoi. Sara nuk u largua. Përkundrazi, qëndroi më pranë

se kurrë. E shoqëronte në çdo vizitë, i mbante dorën në çdo

moment të vështirë. Netët u bënë më të gjata.

Frika më e madhe. Një natë, ndërsa qëndronin në një dhomë

të heshtur spitali, Noel i tha:

"Nëse një ditë nuk jam më… mos harro të

jetosh. Mos u mbyll si më parë."

Sara qau, duke tundur kokën.

"Unë nuk di të jetoj pa ty."

Ai buzëqeshi lehtë.

"Do mësosh. Sepse je më e fortë sesa mendon."

Pak ditë më vonë… ai u largua përgjithmonë.

Bota e Sarës u shemb. Rrugët ku kishin ecur bashkë u bënë

të heshtura. Shiu nuk i dukej më romantik, por i ftohtë.

Por me kalimin e kohës, ajo filloi të kujtonte jo dhimbjen…

por dashurinë. Ajo filloi të jetonte përsëri.

Jo sepse e harroi, por sepse e mbajti brenda vetes.

Sepse disa dashuri nuk janë të destinuara të zgjasin

përgjithmonë… por janë aq të forta, sa të ndryshojnë

përgjithmonë.