Love

Në një qytet të vogël ku rrugët njihnin çdo hap dhe çdo sekret, jetonte

Elira—një vajzë që e donte qetësinë e mëngjeseve dhe aromën e librave të

vjetër. Ajo kishte një zakon të çuditshëm: çdo pasdite shkonte në të njëjtin

stol pranë lumit dhe shkruante mendimet e saj në një fletore të kaltër.

Një ditë pranvere, ndërsa lulet sapo kishin filluar të çelnin, një djalë i

panjohur u ul në të njëjtin stol. Quhej Ardi. Ai nuk foli shumë në fillim,

por buzëqeshja e tij kishte diçka që e bënte botën të dukej më e lehtë.

Ditët kaluan dhe heshtja mes tyre u kthye në biseda të gjata.

Elira i lexonte fragmente nga shkrimet e saj, ndërsa Ardi i tregonte histori

nga udhëtimet që ëndërronte të bënte. Ai e mësoi të shihte përtej frikës,

ndërsa ajo e mësoi të ndalonte dhe të vlerësonte momentin.

Një mbrëmje, ndërsa dielli po perëndonte dhe qielli ishte ngjyrosur në

portokalli, Ardi i dhuroi Elirës një fletë të bardhë.

"Shkruaj diçka për ne,"

i tha ai. Ajo e shikoi, e hutuar.

"Po nëse nuk di si përfundon historia?"

Ardi buzëqeshi lehtë.

"Historitë më të bukura nuk kanë fund të shkruar… ato jetohen."

Dhe kështu, në atë stol pranë lumit, nuk lindi vetëm një histori dashurie—por

një premtim i heshtur për të shkruar çdo ditë së bashku, pa e ditur kurrë se ku

do t’i çonte. Sepse ndonjëherë, dashuria nuk është fundi i një historie…

por fillimi i saj.