yay

Era vazhdonte të frynte jashtë, ndërsa macja ishte shtrirë në

shkallë si të ishte pronarja e shtëpisë.

Ardi dhe Elira u ulën në dysheme, ende duke qeshur.

"Seriozisht… një mace?"

tha Ardi duke tundur kokën. Elira e shtyu lehtë me shpatull.

"Mos u anko, truproja. Të shpëtova nga fantazmat."

Ai e pa me një buzëqeshje të vogël.

"Nuk jam i sigurt… ndoshta fantazmat do ishin më pak problem."

"A po thua që unë jam më e rrezikshme?"

ajo iu afrua pak më shumë.

"Shumë më tepër."

Heshtja u kthye sërish, por këtë herë nuk ishte e sikletshme.

Ishte… e ngarkuar. Dritat u kthyen papritur.

Të dy u panë në sy për një moment që zgjati më shumë seç duhej.

Macja bëri një

"mrrr"

të qetë, sikur po i kujtonte: hej, jam ende këtu.

Elira qeshi lehtë.

"Po na prish momentin."

Ardi ngriti supet.

"Le ta injorojmë."

"E sigurt që s’do na gjykojë?"

ajo pyeti me shaka. Ai u afrua pak më shumë.

"Nëse fillon të gjykojë, e nxjerrim jashtë."

Macja i pa me një shikim indiferent dhe u kthye nga ana tjetër.

"Dakord,"

tha Elira,

"kemi aprovimin."

Të dy shpërthyen në të qeshur… por nuk u larguan nga njëri-tjetri.

"E di,"

tha ajo më në fund,

"nuk ishte ide shumë e mirë të vija këtu vetëm."

"Fatmirësisht nuk je vetëm,"

u përgjigj ai. Ajo uli zërin.

"Po… fatmirësisht."

Një zhurmë tjetër u dëgjua nga dritarja—dega e një peme që

përplasej vazhdimisht. Elira u afrua instinktivisht më shumë.

Ardi qeshi lehtë.

"Prapë po trembesh?"

"Jo…"

tha ajo,

"thjesht… po sigurohem që truproja është afër."

"Jam këtu."

"E di."

Heshtje. Pastaj macja u ngrit, erdhi drejt tyre… dhe u ul fiks

mes tyre. Të dy u panë për një sekondë… dhe shpërthyen në të

qeshur. Ardi psherëtiu.

"Seriozisht? Tani?"

Elira mezi merrte frymë nga e qeshura.

"Kjo është macja më e keqe për timing."

Ai e pa macen.

"Po na bën cockblock… në version maceje."

Ajo qeshi edhe më shumë.

"Mos e ofendo, është fantazma jonë personale."

Macja mbylli sytë, krejt e qetë, sikur kishte fituar betejën.

Ardi tundte kokën.

"Ok, dorëzohem. Nuk mund të konkurroj me këtë."

Elira buzëqeshi.

"Ndoshta duhet të presim derisa të flejë."

"Po… ose të gjejmë një dhomë pa roje."

Ajo ngriti vetullën.

"Kjo shtëpi është plot ‘surpriza’…"

"Edhe ti,"

tha ai. Ajo buzëqeshi ngadalë.

"Kjo mbetet për t’u parë."

⸻ Në fund… fantazmat nuk u shfaqën kurrë.

Por ajo natë mbeti e paharrueshme—jo nga frika… por nga fakti

që edhe një shtëpi e frikshme, një mace bezdisëse dhe një natë

e çuditshme… mund të kthehen në diçka shumë më interesante

😄