bobi

Në një qytet të vogël buzë detit, ku rrugicat ndriçoheshin nga dritat e arta të mbrëmjes, ndodhej

një argjendari e vjetër që quhej "Drita e Hënës".

Ishte pronë e një mjeshtri plak që kishte kaluar gjithë jetën duke punuar bizhuteri të rralla, të

cilat shkëlqenin si yjet.

Një natë vere, kur qyteti ishte në heshtje, një djalë i ri me emrin Ardit qëndronte përballë

vitrinës.

Nuk ishte hajdut i zakonshëm — ai ishte rritur në varfëri dhe kishte një ëndërr: të shpëtonte

familjen e tij nga borxhet.

Në vitrinë ndodhej një varëse argjendi, e thjeshtë në pamje, por me një histori të vjetër sa vetë

qyteti.

Arditi nuk përdori forcë. Ai kishte vëzhguar argjendarinë për ditë të tëra.

E dinte që plaku fikte dritat në një orë të caktuar dhe që dera e pasme kishte një bravë të vjetër.

Me duar që i dridheshin, ai hyri brenda në errësirë.

Por kur arriti tek varësja… ndaloi.

Në mur pa fotografi të vjetra: plaku i ri dikur, bashkë me një grua që buzëqeshte.

Poshtë fotos ishte një shënim i vogël: "Për dashurinë time, që më mësoi se pasuria më e madhe nuk

është ari."

Në atë moment, diçka ndryshoi.

Arditi e mori varësen… por nuk iku.

Ai la në vend të saj një letër: "Unë erdha si hajdut, por po iki si njeri.

Faleminderit që më kujtove çfarë ka vlerë."

Të nesërmen, plaku e gjeti letrën dhe buzëqeshi lehtë.

Disa ditë më vonë, Arditi u kthye — këtë herë gjatë ditës, nga dera kryesore.

"Kam ardhur të punoj," tha ai.

Plaku e pa drejt në sy dhe i tha: "Unë e dija që do ktheheshe."

Dhe kështu, historia e një vjedhjeje u kthye në fillimin e një jete të re — jo me pasuri të vjedhur,

por me diçka shumë më të vlefshme: një shans i dytë.