kur dashuria mbetet ne stacionin e largimit.

Në një qytet të vogël buzë detit, ku era vinte gjithmonë me kripë

dhe kujtime, jetonte Ardi. Nuk ishte nga ata që flisnin shumë.

Më shumë dëgjonte botën sesa e ndryshonte.

Çdo pasdite kalonte pranë të njëjtës bibliotekë, jo për libra, por për

një arsye që nuk e pranonte as vetë. Aty ishte Mira.

Ajo nuk kishte asgjë "të veçantë" në pamje, por kishte diçka në

mënyrën si shikonte njerëzit sikur i kuptonte pa folur.

Një ditë, librat e saj ranë në tokë. Ardi i ndihmoi t'i mbledhë.

Nuk thanë shumë. Vetëm një "faleminderit" dhe një "s'ka gjë".

Por nga ai moment, diçka ndryshoi pa zhurmë.

Ditët u bënë takime të vogla. Një fjali këtu, një buzëqeshje aty.

Pastaj filluan të flisnin për gjëra që nuk kishin rëndësi për askënd

tjetër: yjet, frikërat, ëndrrat që nuk i thua me zë.

Ardi kuptoi që me Mirën nuk ndihej i vogël në botë — ndihej pjesë e

saj. Por jeta nuk i lë gjërat të qeta për shumë gjatë.

Një ditë, Mira i tha se do të largohej. Jo sepse donte, por sepse

duhej. Familja e saj po shpërngulej larg, në një vend tjetër që Ardi

as nuk e imagjinonte mirë.

Ai nuk u përpoq ta ndalonte. Vetëm e shikoi gjatë, sikur po përpiqej

të mbante mend çdo detaj të saj para se të zhdukej.

Natën e fundit, ata u takuan pranë detit. Nuk pati premtime të

mëdha, as drama. Vetëm e vërteta.

tha Mira. Ardi e ndërpreu:

Ajo qeshi lehtë, por sytë i ishin të lagur.

U përqafuan për herë të parë — dhe ndoshta të fundit.

Jo si film, jo si përrallë. Thjesht si dy njerëz që kuptojnë se disa

gjëra nuk i fiton dot, sado fort t'i duash.

Mira u largua. Ardi vazhdoi të shkojë në bibliotekë për javë të tëra,

pastaj për muaj. Deri një ditë kur nuk shkoi më për të pritur.

Shkoi për të jetuar. Dhe kjo është pjesa që dhemb, por është e vërteta

e ftohtë: jo çdo dashuri është për të qëndruar.

Disa janë vetëm për të të ndryshuar.