* “Ajo që mbeti pas”

Ishte një natë që nuk mbante erë si të tjerat. Qielli ishte i ulët, i rëndë, sikur po shtypte gjithçka poshtë tij.

Arbeni po ecte vetëm në rrugën e vjetër të qytetit, me hapa që nuk i ndjente më.

Telefonin e kishte në dorë. E shikonte ekranin bosh. Asnjë mesazh. Asnjë shenjë.

Tre orë më parë, ajo i kishte thënë vetëm një fjali "Mos më kërko më." Pa shpjegim.

Pa zë të dridhur. Vetëm kaq.

Ai nuk e kishte besuar në fillim. Kishte menduar që ishte një moment nervi.

Një nga ato grindjet që shuhen vetë. Por tani… çdo minutë që kalonte, fjala e saj po bëhej më e rëndë.

Më e vërtetë. Era filloi të frynte më fort.

Një copë letër u përplas në këmbët e tij. E mori pa menduar.

Ishte një faturë e vjetër. Diçka pa vlerë.

E shtrëngoi në dorë sikur ishte diçka që mund ta mbante. Sepse gjithçka tjetër po i ikte.

U ndal para derës së shtëpisë së saj. Drita brenda ishte e fikur.

Perdet e mbyllura. Asnjë lëvizje.

E dinte që ajo ishte brenda. E dinte edhe që nuk do ta hapte derën.

E ngriti dorën për të trokitur. Qëndroi ashtu për disa sekonda.

Dora i dridhej. Jo nga të ftohtit. Nga frika.

Sepse nëse ajo nuk përgjigjej… gjithçka do të mbaronte vërtet.

E uli dorën ngadalë. U kthye. Hodhi një hap. Pastaj një tjetër.

Pas tij, dera mbeti e mbyllur. Para tij, rruga e gjatë, bosh.

Dhe për herë të parë, Arbeni e kuptoi që nuk ishte vetëm duke humbur dikë.

Ishte duke humbur një version të vetes që nuk do ta gjente më kurrë.