Nje histori e frikshme gjate periudhes se mesjetes

Në vitin 1348, kur murtaja po përhapej si një mallkim

mbi tokat e Angli, në skajin e një pylli të errët ndodhej

një manastir i harruar, i quajtur Manastiri i Shën Elisë.

Askush nuk shkonte më atje. Fshatarët thoshin se kambanat

binin vetë natën dhe se hijet lëviznin pas dritareve

edhe kur manastiri ishte bosh. Një natë të ftohtë tetori,

një kalorës i plagosur me emrin Adrian trokiti në portën

e hekurt. Kali i tij mezi merrte frymë dhe armatura ishte

mbuluar me baltë e gjak. Porta u hap ngadalë, pa zhurmë,

dhe para tij doli një murg i gjatë, me fytyrë të zbehtë

si dylli.

"Hy brenda,"

tha murgu.

"Nata nuk fal."

Adriani hyri. Brenda manastirit mbretëronte një qetësi

e çuditshme. Nuk dëgjoheshin lutje, as hapa, as zëra.

Vetëm era që fërshëllente nëpër korridore.

Murgjit e tjerë rrinin ulur në tavolinë, me kokat ulur dhe

duart të mbledhura. Asnjëri nuk hante.

"Sa veta jetoni këtu?"

pyeti kalorësi. Murgu buzëqeshi lehtë.

"Mjaftueshëm."

Atë natë Adriani nuk mundi të flinte.

Nga korridori dëgjoi pëshpërima dhe tinguj zinxhirësh.

Mori pishtarin dhe ndoqi zërat deri te një derë e vjetër

druri në fund të manastirit. Dera ishte e mbyllur me dry të

madh hekuri. Nga ana tjetër vinte një zë gruaje që qante.

"Ju lutem… mos i lini të më marrin…"

Adriani tentoi të hapte drynin, por papritur pas tij u shfaq

murgu.

"Nuk duhet ta hapësh."

"Ka dikë aty brenda!"

Murgu e pa drejt në sy.

"Ajo ka vdekur prej dyzet vitesh."

Era e ftohtë shuajti pishtarin. Në errësirë, Adriani ndjeu

duar të akullta që i prekën qafën. Kur pishtari u ndez

sërish, korridori ishte bosh. Të nesërmen në mëngjes,

kalorësi vendosi të largohej. Por kali i tij ishte zhdukur.

Në oborr pa diçka që e ngriti gjakun në vena: varre.

Dhjetëra varre me kryqe druri. Të gjitha kishin të njëjtën

datë — vitin 1308. Njëri prej tyre mbante emrin e murgut

që e kishte pritur natën e kaluar. Adriani vrapoi drejt

portës, por porta ishte e mbyllur. Pas tij filluan të

dëgjoheshin kambanat. Një nga një, murgjit dolën nga hijet

e korridorit. Tani fytyrat e tyre nuk dukeshin më njerëzore.

Lëkura ishte kalbur dhe sytë ishin bosh.

Murgu i gjatë foli me zë të ngjirur:

"Murtaja nuk na mori trupat…

por diçka tjetër mori shpirtrat

tanë." Papritur, nga fundi i korridorit u dëgjua britma e