ardi

Në një lagje të vogël, ku fushat e basketbollit ishin vetëm beton i çarë dhe rrjeta të grisura, jetonte një djalë i

quajtur Ardi.

Çdo mëngjes zgjohej herët, jo për shkollë, por për topin e tij të vjetër që mezi mbante ajër.

Për të, ajo fushë nuk ishte thjesht vend loje, ishte ëndrra e tij.

Njerëzit qeshnin me të. "Ti? Basketbollist?"

"Nuk ke as trajner, as ekip…"

Por Ardi nuk fliste shumë. Ai punonte.

Çdo ditë, driblim, gjuajtje, përsëri dhe përsëri.

Edhe kur errësohej, ai vazhdonte nën dritat e dobëta të rrugës.

Një ditë, një trajner që po kalonte rastësisht e pa.

Nuk pa vetëm një djalë, pa një zjarr.

"Ej ti," i tha, "ke diçka ndryshe. A do një shans?"

Ardi nuk mendoi dy herë.

Filloi stërvitjet me ekip.

Ishte më i dobëti në fillim. Gabonte shumë.

Por nuk u dorëzua.

Ditët kalonin dhe ai ndryshoi.

Nga djali që askush nuk e njihte, u bë ai që të gjithë filluan ta shikonin.

Erdhi dita e ndeshjes së madhe.

10 sekonda në fund. Ekipi i tij ishte 2 pikë mbrapa.

Topi ishte në duart e Ardit.

Zemra i rrihte fort.

Gjithë ajo rrugë, gjithë ato netë në asfalt, ishin për këtë moment.

3… 2… 1… Gjuajtje.

Topi fluturoi në ajër dhe për një moment gjithçka u ndal.

SWISH. Fitorja.

Turma shpërtheu.

Ekipi vrapoi drejt tij.

Djali nga fusha e betonit u bë hero.

Nuk ka rëndësi nga vjen, rëndësi ka sa fort e do ëndrrën.