Njeresit qe harruan Token

Njerëzit që harruan Tokën" Askush nuk e di saktësisht kur ndodhi. Nuk pati shpërthime, nuk pati pushtime, nuk pati

paralajmërim.

Thjesht… një ditë, njerëzit pushuan së kujtuari Tokën. Jo të gjithë menjëherë. Filloi me detaje të vogla.

Dikush nuk kujtonte më si dukej deti. Dikush tjetër nuk mbante mend pse qielli ishte blu.

Librat filluan të dukeshin si histori fantazie. Brenda 3 muajsh, planeti ishte ende aty — por në mendjet e njerëzve,

ishte zhdukur.

Ata vazhduan jetën në qytete gjigante të mbuluara me kupola artificiale. Askush nuk dilte jashtë.

Jo sepse ishte e rrezikshme… por sepse askush nuk kishte arsye. Sepse jashtë… nuk ekzistonte më.

E vetmja që mbante mend ishte Era. 17 vjeç. Nuk ishte speciale. Nuk ishte shkencëtare. Thjesht… nuk harroi.

Ajo kujtonte erën e vërtetë, jo atë sintetiken që prodhonin makinat. Kujtonte shiun që nuk kishte aromë kimike.

Kujtonte që toka nuk ishte një mit. Kur u përpoq t'ua tregonte të tjerëve, ata qeshën.

"Është sindromë imagjinative," i thanë. "Ndodh ndonjëherë kur truri kërkon realitete të tjera."

Një natë, Era gjeti diçka që nuk duhej të ekzistonte. Një derë. Në një ndërtesë të braktisur, poshtë një ashensor i që

nuk funksiononte, ishte një korridor pa kamera.

Pa sensorë. Pa sistem. Në fund të tij — një derë metalike, e ndryshkur. Mbi të shkruhej me dorë: "Mos e hap nëse nuk do

të kujtosh."

Sigurisht që e hapi.

Ajo që pa nuk ishte jashtë. Ishte një dhomë plot me ekrane. Në secilin ekran — njerëz. Miliona. Duke ecur në qytet.

Duke folur. Duke jetuar.

Por çdo ekran kishte një shënim: "Memoria e Tokës: e fshirë." Era e kuptoi menjëherë. Kjo nuk ishte një sëmundje. Ishte

një sistem.

Një zë u ndez në dhomë: "Ti nuk duhej ta gjeje këtë." Era nuk u tremb. Ishte më shumë e zemëruar.

"Pse na e hoqët Tokën?" Pauzë. "Sepse njerëzit nuk dinin ta mbanin."

Ekranet ndryshuan. Ajo pa oqeane të mbushura me plastikë. Pyje të djegur. Qytete të përmbytura. Ajër që nuk mund të

merrej frymë.

"Ne nuk e shkatërruam botën," tha zëri. "Ne thjesht fshimë kujtesën për të."

Era shtrëngoi duart. "Dhe tani? Do jetojmë gjithë jetën në një gënjeshtër?"

"Gënjeshtra është më e qëndrueshme se e vërteta," tha zëri.

Era pa një panel. Një buton. "Rivendos memorien globale."

Zëri ndryshoi tonin. "Nëse e shtyp, të gjithë do kujtojnë. Dhimbjen. Gabimet. Çfarë kemi humbur."

"Po," tha Era. "Dhe mund ta bëjnë përsëri." Ajo heshti. Sepse kjo pjesë ishte e vërtetë.

Pas disa sekondash, ajo buzëqeshi lehtë. "Ndoshta," tha ajo, "por kësaj here… do e dinë që po e bëjnë."

Dhe e shtypi.

Ditën tjetër, për herë të parë pas shumë kohësh, njerëzit dolën jashtë kupolave. Disa qanin. Disa ulërinin. Disa nuk

mund ta përballonin.

Por disa… filluan të pastrojnë.

Dhe për herë të parë, Toka nuk ishte thjesht një planet. Ishte një zgjedhje.