Mbrëm e thirra ndërgjegjen!

Mbrëmë, pas natës së gjatë që më mbante në duar, kur mendimet më braktisën dhe zemra më rrihte me një ritëm që nuk

arrija ta kuptoja, thirra ndërgjegjen.

Ishte një thirrje që nuk e kisha bërë kurrë më parë, sepse ajo ishte gjithmonë aty, duke më vëzhguar, duke më

shqetësuar dhe, ndonjëherë, duke më bërë të ndjehem më e rëndë se sa mund të përballoja.

Ndërgjegja ime është si një miqësore dhe një armike e mundimshme.

Ajo më flet kur nuk dua ta dëgjoj, më ndalon kur do të vazhdoj përpara me gjithë forcën time.

Ajo më thërret, jo vetëm me fjalë, por me ndjenja të fuqishme që më lënë të pasigurt dhe të dobët, përballë gjithçkaje

që kam bërë ose nuk kam bërë.

Mbrëmë, ndërsa drita e hënës përpiqej të depërtonte përmes perdeve, e thirra, duke iu drejtuar në heshtje.

"Pse je kaq e ftohtë? Pse nuk më lë të shkoj përpara pa më vëzhguar?"

Kjo pyetje, që e mbaja për vete, tani dilte me një forcë të papritur, më shumë për t'u çliruar se sa për të kuptuar.

Përgjigja nuk erdhi menjëherë. Ndoshta ishte një heshtje që do të më mundonte, ose ndoshta ajo ishte aty, por nuk doja

ta dëgjoja.

Shpeshherë, ndërgjegja është më e heshtur se çdo tjetër. Ajo është një zë që flet në mes të shpirtit, dhe jo gjithmonë

mund ta kuptosh kur të flasë dhe kur të heshtë.

Kur e thirra për herë të dytë, ndjeva një dritë të vogël, një lloj ndjesie që kaloi brenda meje.

"Çfarë do nga unë?"

thashë, duke u ndjerë paksa më e dobët, por gjithashtu më e hapur, më e gatshme për të përballuar çdo gjë që do të

vinin pas.

"Do t'ju duhet më shumë se kaq për të mësuar, më shumë se sa mund të kuptosh tani."

"Por e kuptoj se je e lodhur, se je e hutuar, se do të vazhdosh të vraposh edhe kur nuk e di ku po shkon."

"Dhe kjo është, ndoshta, më shumë se çfarë duhet të dish tani."

Ishte e çuditshme. Ajo që kishte qenë një frikë, një barrë e rëndë, tani ishte një shoqëri që më shikonte me

mirëkuptim.

Më kishte ndihmuar të kuptoja që ndonjëherë, për të ecur përpara, duhet të bëjmë pauza, të ngadalësojmë, dhe të

kuptojmë se çfarë duam dhe përse luftojmë për të.

Dhe kështu, ndërgjegja ime, që deri dje më dukej një armike, u bë një udhërrëfyes.

Jo duke më thënë çfarë të bëj, por duke më mësuar të mësoj nga gabimet dhe nga heshtja.

Ajo më bëri të kuptoja se, ndoshta, duhej të shikoja më thellë brenda vetes për të ditur çfarë është e drejtë dhe çfarë

është e gabuar.

Mbrëmë, ndërgjegja ime më foli. Dhe unë e prita me heshtje.