Miqësia e vërtetë nuk humbet kurrë, edhe kur jemi larg.

Në një fshat të vogël të quajtur Hoshimura, jetonte një vajzë e vogël me emrin Hana. Ajo kishte një ëndërr të madhe: të

fliste me yjet 🌟

Çdo natë, Hana ngjitej në një kodër pranë shtëpisë dhe shikonte qiellin. Një natë, ndërsa po bënte një dëshirë, një yll

i vogël ra nga qielli dhe u ul pranë saj!

Ylli u kthye në një krijesë të vogël me dritë, që quhej Lumo.

"Përshëndetje, Hana!"

tha ai me zë të butë.

"Unë kam humbur rrugën për në qiell. A do të më ndihmosh?"

Hana u gëzua shumë dhe tha menjëherë:

"Po!"

Të dy nisën një aventurë magjike. Ata kaluan nëpër një pyll ku pemët flisnin 🌳, ndihmuan një lepurush që kishte humbur

shtëpinë 🐰, dhe mësuan se guximi dhe mirësia janë më të forta se çdo frikë.

Gjatë rrugës, Hana kuptoi se Lumo po dobësohej. Ai kishte nevojë të kthehej në qiell para se të humbiste dritën e tij.

Në fund, arritën në majë të malit më të lartë. Hana mbajti Lumo-n në duar dhe tha:

"Edhe pse do më mungosh, duhet të kthehesh në shtëpi."

Lumo buzëqeshi dhe u ngrit ngadalë drejt qiellit, duke lënë pas një shkëlqim të bukur.

Para se të zhdukej, ai tha:

"Sa herë të shohësh një yll që ndriçon fort, dije që jam unë që të përshëndes."

Që nga ajo natë, Hana nuk u ndje më vetëm. Sepse çdo herë që shikonte qiellin, një yll i vogël i buzëqeshte 🌟💫